மாணவர்கள் உதவி கேட்காதபோது: வளரிளம் பருவத்தினரின் மௌனமான மன உளைச்சலைப் புரிந்துகொள்ளுதல்

இன்றைய இளம் பருவத்தினர் உடல், உணர்ச்சி மற்றும் சமூக ரீதியான மாற்றங்களின் சவால்களை எதிர்கொள்கின்றனர். இந்த இயல்பான மாற்றங்களுடன், விரிவடைந்து வரும் தலைமுறை இடைவெளி, அதீத போட்டி நிறைந்த சக வயதுச் சூழல்கள் மற்றும் தொழில்நுட்பத்தால் மாற்றியமைக்கப்படும் தொழில்சார் நிலப்பரப்பு ஆகியவையும் சேரும்போது, ​​அழுத்தம் மிகப் பெரியதாகிறது.

ஏன் இந்த மௌனம்?

மன உளைச்சல் இவ்வளவு பரவலாக இருந்தால், மாணவர்கள் ஏன் உதவிக்காக முன்வருவதில்லை? 'துன்பப்படுவதின் அவமானம்' என்பது பல ஒன்றோடொன்று பின்னிப்பிணைந்த காரணிகளால் வலுப்படுத்தப்படுகிறது:

• களங்கத்தின் நிழல்: குறிப்பாக இந்தியச் சூழலில், மனநலம் என்பது பெரும்பாலும் களங்கத்தால் சூழப்பட்டுள்ளது. ஒரு போராட்டத்தை ஒப்புக்கொள்வது என்பது, ஒரு குணக்குறைபாட்டை ஒப்புக்கொள்வது போல உணரப்படுகிறது; இது உதவி தேடும் செயலுடன் ஒருவித அவமான உணர்வையும் இணைக்கிறது.
• கல்வியறிவு இடைவெளி: களங்கம் அறியாமையை வளர்க்கிறது. பல பதின்வயதினருக்கு, தங்களின் அகக் கொந்தளிப்பு ஒரு தனிப்பட்ட குறைபாடாகக் கருதப்படாமல், அது குணப்படுத்தக்கூடிய ஒரு நிலை என்பதை உணர்ந்துகொள்வதற்கான 'உணர்ச்சிசார் சொற்களஞ்சியம்' இருப்பதில்லை.
• டிஜிட்டல் முரண்பாடு: முன்னெப்போதையும் விட அதிகமாக 'இணைக்கப்பட்டிருந்தாலும்', தனிநபர்வாதத்தின் செல்வாக்கும், சமூக ஊடகங்கள் மற்றும் செயற்கை நுண்ணறிவு உரையாடல் மென்பொருட்கள் மீதான அதீத சார்பும், நம் உணர்வுகளை வெளிப்படையாகக் காட்டும் கலையைச் சிதைத்துவிட்டன. நிஜ உலகத் தொடர்புகளுக்குப் பதிலாக, திட்டமிட்டு உருவாக்கப்பட்ட டிஜிட்டல் முகமூடிகள் பயன்படுத்தப்படுவதால், உண்மையான, நேர்மையான உணர்ச்சிகளை வெளிப்படுத்துவது கடினமாகி வருகிறது.
• "நல்ல பிள்ளை" என்பதன் சுமை: கல்வியில் சிறந்து விளங்க வேண்டும் என்ற பெற்றோரின் அழுத்தம் மூச்சுத்திணறச் செய்யும் அளவுக்கு அதிகமாக இருக்கும். வெற்றிகரமான, "குறைபாடற்ற" பிள்ளை என்ற பிம்பத்தைத் தக்கவைத்துக் கொள்வதற்காக, பல மாணவர்கள் தங்கள் தோல்விகளையும் கவலைகளையும் அடக்கி, ஒரு முறிவு நிலையை அடையும் வரை மிகையாகச் செயல்படுகிறார்கள்.
• அமைப்பு ரீதியான தடைகள்: சமூகப் பொருளாதாரப் போராட்டங்கள், குடும்ப உறுதியற்ற தன்மை, மற்றும் தொழில்முறை சிகிச்சையின் பெரும் செலவு ஆகியவை ஒரு குழந்தைக்கும் அவர்களுக்குத் தேவையான உதவிக்கும் இடையே ஒரு பௌதீகத் தடையை உருவாக்குகின்றன. பள்ளிகளில் அனைவரையும் உள்ளடக்கிய, உணர்வுப்பூர்வமான சூழல்கள் இல்லாதபோது, ​​மாணவருக்குச் சொல்லப்படும் செய்தி தெளிவாகிறது: இதை உனக்குள்ளேயே வைத்துக்கொள்.

கூட்டுப் பொறுப்புக்கூறலை நோக்கிய ஒரு பாதை

இந்த அடக்குமுறைச் சுழற்சியை உடைக்க, நமது எதிர்வினையானது அந்தப் பிரச்சினையைப் போலவே பன்முகத்தன்மை கொண்டதாக இருக்க வேண்டும். "மீள்திறன்" என்ற சுமையை நாம் இளைஞர்களின் தோள்களில் மட்டுமே சுமத்த முடியாது; சமூகம் தான் நிலைநிறுத்தும் ஒரே மாதிரியான கருத்துகளுக்குப் பொறுப்பேற்க வேண்டும்.

நவீன பதின்பருவத்தினரின் உளவியல் நுணுக்கங்களை நன்கு புரிந்துகொள்வதற்காக, பயிலரங்குகள் மற்றும் இலக்கியங்கள் மூலம் முன்முயற்சியுடன் கல்வியைத் தேடுவதன் வழியாக, பெற்றோர்கள் தலைமுறை இடைவெளியைக் குறைக்க முடியும்.

பள்ளிகள் வெறும் கல்வி மையங்களாக இருப்பதைத் தாண்டிப் பரிணமிக்க வேண்டும். நல்வாழ்வு என்பது அன்றாடப் பாடத்திட்டத்தில் ஒருங்கிணைக்கப்பட வேண்டும். இதன்மூலம், பணியாளர்கள் மன உளைச்சலைக் கண்டறிவதில் திறமை பெற்றிருப்பதையும், ஆதரவுக்கான வழிகள் வெளிப்படையாகவும், எளிதில் அணுகக்கூடியதாகவும், பாரபட்சமற்றதாகவும் இருப்பதையும் உறுதிசெய்ய வேண்டும்.

இறுதியாக, மாணவர்கள் தாங்களே உளவியல் கல்வி பெறத் தகுதியானவர்கள். சமாளிக்கும் உத்திகளையும் உணர்ச்சிசார் நுண்ணறிவையும் கொண்டு அவர்களை வலுப்படுத்துவதன் மூலம், அதிக அழுத்தமுள்ள உலகில் தங்களைத் தாங்களே இழக்காமல் பயணிக்கத் தேவையான கருவிகளை நாம் அவர்களுக்கு வழங்குகிறோம்.

மாற்றம் என்பது ஒரு மெதுவான, திட்டமிட்ட செயல்முறை, ஆனால் அது முற்றிலும் அவசியமான ஒன்றாகும். அவமானம் எனும் தடைகளைத் தகர்த்து, பச்சாதாபத்தை முறையாக வளர்ப்பதன் மூலம், எந்தவொரு மாணவரும் மௌனமாகத் துன்பப்பட வேண்டியதில்லை என்பதை நாம் உறுதிசெய்ய முடியும்.