பள்ளி என்பது குழந்தைகள் பாடங்களைக் கற்றுத் தேர்வுகளுக்குத் தயாராகும் இடம் மட்டுமல்ல. அது அவர்கள் நட்பை வளர்த்துக் கொள்ளும், தன்னம்பிக்கையை வளர்த்துக் கொள்ளும், தோல்விகளை அனுபவிக்கும் மற்றும் தங்கள் உணர்வுகளைப் புரிந்துகொள்ளக் கற்றுக் கொள்ளும் இடமாகவும் இருக்கிறது. இருப்பினும், கல்விசார் செயல்திறன் மீதான கவனத்தால், குழந்தைகளின் உணர்ச்சிப்பூர்வமான நல்வாழ்வு சில சமயங்களில் புறக்கணிக்கப்படலாம்.
குழந்தைகளின் நடத்தை, அவர்களால் வார்த்தைகளால் வெளிப்படுத்த முடியாததை பெரும்பாலும் உணர்த்துகிறது. அடிக்கடி கோபப்படும், பணிகளை முடிக்க மறுக்கும், நண்பர்களிடமிருந்து விலகும் அல்லது சிறு சிரமங்களுக்காக அழும் ஒரு குழந்தை, தனக்கு வெளிப்படுத்தத் தெரியாத ஏதோவொன்றுடன் போராடிக் கொண்டிருக்கலாம்.
ஒரு குழந்தையை உடனடியாக குறும்புக்காரன், சோம்பேறி அல்லது அதிக உணர்ச்சிவசப்படுபவன் என்று முத்திரை குத்துவதற்குப் பதிலாக, நாம் சற்று நின்று, ' இந்தக் குழந்தை நமக்கு என்ன சொல்ல முயற்சிக்கிறது?' என்று கேட்கலாம்.
வகுப்பறையில் பொறுப்புள்ள பெரியவர்களாக விளங்கும் ஆசிரியர்கள், இந்தச் சிரமங்களை அடையாளம் காண்பதில் முக்கியப் பங்கு வகிக்கின்றனர். எந்தவித விமர்சனமுமின்றி செவிமடுப்பது, அவமானப்படுத்தாமல் நடத்தையைத் திருத்துவது, சாதனையை மட்டும் பாராட்டாமல் முயற்சியையும் பாராட்டுவது போன்ற சிறிய செயல்கள், குழந்தைகள் தங்களுக்கு ஆதரவு கிடைப்பதாக உணர உதவும்.
குழந்தைகளின் மனநலத்தைப் பேணுவது ஒரு கூட்டுப் பொறுப்பாகும். குழந்தைகள் தங்கள் கவலைகளை வெளிப்படுத்தவும், தேவைப்படும்போது உதவியை நாடவும் பாதுகாப்பாக உணரும் சூழல்களை உருவாக்க, பெற்றோர்கள், ஆசிரியர்கள், பள்ளி ஆலோசகர்கள் மற்றும் பள்ளித் தலைவர்கள் ஒன்றிணைந்து செயல்படலாம்.
