இந்தியாவில் உள்ள ஒவ்வொரு பள்ளி நடைபாதை, வகுப்பறை மற்றும் ஆசிரியர்கள் அறையிலும் வெளிப்படையாகத் தெரியும் ஒரு ரகசியம் இதோ: நம் குழந்தைகளுடன் அதிக நேரம் செலவிடும் பெரியவர்கள், அவர்களின் மனநலத்திற்கு ஆதரவளிக்கப் பெருமளவில் தயாராக இல்லை. அவர்களின் மதிப்பெண்களுக்கு அல்ல. தேர்வு மதிப்பெண்களுக்கு அல்ல. அவர்களின் மனதிற்கு. இதை நன்கு யோசித்துப் பாருங்கள்.
அமைதியான நெருக்கடி
அனைத்திலும்:
ஏன்? நாங்கள் என்ன செய்திருக்க முடியும்?
கடந்த பத்தாண்டுகளில் இந்தியா முழுவதும் மாணவர் தற்கொலை 65% அதிகரித்துள்ளது. தற்போதைய போக்குகள் தொடர்ந்தால், ஒவ்வொரு ஆண்டும் மேலும் ஆயிரக்கணக்கான குடும்பங்கள் இந்தக் கேள்வியை எதிர்கொள்ள வேண்டியிருக்கும்.
ஆனால், இதை தீவிரமாக எடுத்துக்கொள்ளும் பள்ளிகளில் நீங்கள் படித்தால், இதை உங்களால் ஒருபோதும் அறிய முடியாது. அவர்கள் மனநலம் குறித்த மாதாந்திரப் பயிலரங்குகளை நடத்துவதோடு, கல்வியைப் போலவே மனநலத்தையும் தீவிரமாக எடுத்துக்கொள்ளுமாறு தங்கள் ஆசிரியர்களுக்கு அதிகாரம் அளிக்கிறார்கள்.
ஆனால், பெரும்பாலான பள்ளிகளில் நிலைமை இப்படி இல்லை. ஏனென்றால், இந்த அமைதியான நெருக்கடி பெரிய அளவில் சலசலப்பை ஏற்படுத்துவதில்லை.
மாணவர்கள் கவனிக்கப்படாமல் நழுவிச் செல்லும்போது, பெற்றோர்கள் அமைதியாகக் கவலைப்படுகிறார்கள்; தலைவர்கள் திருத்தும் மின்னஞ்சல்களை அனுப்ப முயல்கிறார்கள்; மேலும், மாற்றங்கள் சோர்வூட்டும் வேகத்தில் மெல்ல மெல்ல முன்னேறுகின்றன. ஏனெனில், பெரும்பாலான பள்ளிகளுக்கும் சமூகங்களுக்கும், இந்த நெருக்கடி மூடிய கதவுகளுக்குப் பின்னால் அமைதியாக அரங்கேறுகிறது.
ஊர்வலங்கள் இல்லை. நாடா வெட்டும் விழாக்கள் இல்லை. தத்தளிக்கும் குழந்தைகளும், நாம் எங்கே தவறு செய்தோம் என்று குழம்பிய விரக்தியடைந்த பெற்றோர்களும் மட்டுமே இருக்கிறார்கள்.
ஆனால் விஷயம் இதுதான்:
நாம் இந்த நிலையை மாற்ற விரும்பினால், குழந்தைகள் தங்கள் பெரும்பாலான நேரத்தை எங்கே செலவிடுகிறார்கள் என்று கேட்க வேண்டும். குறிப்பு: அது ஆலோசகரின் அலுவலகத்தில் அல்ல.
ஆசிரியர்கள்: நமது முதல் பாதுகாப்பு அரண்
உங்களை வியப்பில் ஆழ்த்தும் ஒரு எண் இதோ: 1,000+.
ஒவ்வொரு ஆண்டும் ஒரு ஆசிரியர் தன் மாணவர்களுடன் செலவிடும் மணிநேரங்களின் எண்ணிக்கை இதுதான். பல குழந்தைகளின் வாழ்வில் பெரும்பாலான பெற்றோர்கள் செலவிடும் நேரத்தை விட இது அதிகம். ஒரு குழந்தை மனச்சுமைகளுடன் பள்ளிக்கு வரும்போது, அதை முதலில் அடையாளம் கண்டுகொள்வது யார்? எந்த வயது வந்தோர் குழு, குழந்தைகளின் முகங்களை நேராகப் பார்ப்பதிலேயே தங்கள் விழித்திருக்கும் நேரத்தின் பெரும்பகுதியைச் செலவிடுகிறது?
இதோ மற்றொரு எண்: பூஜ்ஜியம்.
பெரும்பாலான பள்ளிகளில் உள்ள இத்தனை ஆசிரியர்கள்தான், மனநல எச்சரிக்கை அறிகுறிகளைக் கண்டறிவது, மன உளைச்சலில் இருக்கும் மாணவரை அணுகுவது எப்படி, அல்லது பள்ளியால் வழங்க முடியாத கூடுதல் ஆதரவு தேவைப்படும்போது மாணவரை யாரிடம் பரிந்துரைப்பது என்பது போன்ற விஷயங்களில் முறையான பயிற்சி பெற்றிருக்கிறார்கள்.
ஆசிரியர்களுக்கு அக்கறை இல்லை என்பதல்ல விஷயம். அவர்களுக்கு எப்படி அக்கறை காட்டுவது என்று தெரியவில்லை. ஏனென்றால், தற்போதைய இந்தியாவில், எந்தப் பயிற்சியோ, வளங்களோ, ஆதரவோ இல்லாமல், குழந்தைகளின் மனநலத்திற்கு ஆதரவளிக்க நேரம் ஒதுக்க வேண்டும் என்ற சாத்தியமற்ற ஒன்றை ஆசிரியர்களிடம் நாம் எதிர்பார்க்கிறோம்.
ஆசிரியர்களே நமது முதல் அரண். நமது மாணவர்களின் மனநலத்தைப் பாதுகாக்கத் தேவையானவை இல்லாமல், அவர்களின் பாதுகாவலர்கள் ஏன் இருக்கிறார்கள் என்பதே கேள்வியாக உள்ளது.
அறிமுகம்: தொடர்பு நேர முரண்பாடு.
பல குடும்பங்களை விட நமது ஆசிரியர்கள் மாணவர்களுடன் அதிக விழிப்பு நேரத்தைச் செலவிடுகிறார்கள். ஆனால், மாணவர்களின் மனநலத்திற்கு ஆதரவளிப்பதில் அவர்களிடம் மிகக் குறைந்த அளவிலான பயிற்சியே உள்ளது.
மாணவர்களுக்கு உதவுவது என்பது ‘யாரோ ஒருவரின்’ பொறுப்பு போல் தோன்றுகிறது. ஆனால், அந்த ‘யாரோ ஒருவர்’ யார் என்பது பள்ளிக்குப் பள்ளி பெருமளவில் மாறுபடுகிறது.
இடர்ப்பாட்டில் உள்ள மாணவர்களைக் கண்டறிந்து பரிந்துரைப்பதற்குத் தேவையான ஆதரவும் பயிற்சியும் பெற்ற ஒரு ஆசிரியரா? அரிது.
ஏற்கனவே நிலைமை சீர்குலைந்து கொண்டிருக்கும்போது, வாரத்திற்கு ஒருமுறை மட்டுமே மாணவர்களைத் தொடர்புகொள்ளும் ஒரு ஆலோசகரா? இது வழக்கமானதுதான்.
பெரும்பாலான பள்ளிகள், தங்கள் முழு வாழ்க்கையையும் மாணவர்களுக்காக அர்ப்பணிக்கும் ஒரு கற்பனையான கதாநாயக ஆசிரியருக்காகக் காத்திருக்கின்றன. நேரத்தைத் தவிர வேறு எதுவும் இல்லாத ஒருவருக்காக. அதனால் அவர்கள் தங்கள் மனநலத்தைப் புறக்கணித்து விடுகிறார்கள்.
கற்பிப்பதா, வேண்டாமா? அது கேள்வியல்ல.
ஒரு ஆசிரியர், நிர்வாகி அல்லது பெற்றோர், “நான் ஒரு மனநல மருத்துவர் அல்ல” என்று சொல்வதை நீங்கள் எத்தனை முறை கேட்டிருக்கிறீர்கள்? மாணவர்கள் மனரீதியாகச் செழிக்க வேண்டும் என்று அவர்கள் விரும்பினால், எந்தப் பயிற்சியும் இல்லாமல் ஆசிரியர்கள் இந்தச் சாத்தியமற்ற பணியைச் செய்வார்கள் என்று நாம் ஏன் எதிர்பார்க்கிறோம்?
குழந்தைகளுக்குக் கல்வி கற்பிக்கும்போது, கற்பித்தல் என்பது ஒன்று உங்களுக்கு இயல்பாகவே அமைந்திருக்க வேண்டும் அல்லது அதில் நீங்கள் தோல்வியடைய வேண்டும் என்ற நிலைக்கு எப்போது தள்ளப்பட்டது? பல ஆசிரியர்கள் குழந்தைகள் மீதுள்ள அன்பின் காரணமாகத் தங்கள் பணியைத் தொடங்குகிறார்கள், ஆனால் அதன் காரணமாக அவர்களின் உணர்ச்சி மற்றும் மன நலனைப் பாதுகாப்பது எப்படி என்று அவர்களுக்குத் தெரியும் என அர்த்தமாகாது.
பயிற்சி எங்கே? தயாரிப்பு எங்கே? நிறுவனங்கள் தங்களின் செயல்பாட்டுச் சவால்களைத் தீர்ப்பதற்குப் பொறுப்பேற்கச் செய்ய என்ன வழிமுறைகள் உள்ளன?
மாறாக, நாம் அடிக்கடி சாக்குப்போக்குகளையே கேட்கிறோம்.
எல்லாவற்றிலும் மிகப்பெரிய சாக்குப்போக்கு
இங்குதான் நாம் குழந்தைகளிடம் தவறிவிடுகிறோம். அமைதியாக இருக்கும் அல்லது அழிவுச் செயல்களில் ஈடுபடும் ஒரு குழந்தையை நாம் எதிர்கொள்ளும்போது, நமது எதிர்வினைகள் முடங்கிவிடுகின்றன. பொருத்தமான நடவடிக்கைகள் குறித்து ஆசிரியர்கள் நிச்சயமற்ற நிலையை எதிர்கொள்கின்றனர். இது பெற்றோரை நேரடியாக எதிர்கொள்ளத் தயங்க வைப்பதோடு, இதுபோன்ற பிரச்சனைகளைத் தடுக்கத் தலைவர்களையும் சக்தியற்றவர்களாக ஆக்குகிறது.
என் மகளுடன் மனநலம் குறித்துப் பேசுவது எனக்கு முக்கியம், ஆனால் அவளைப் பயமுறுத்தாமல் அந்த உரையாடலை நான் எப்படி அணுகுவது?
வெற்றிக்கு எந்த உத்தரவாதமும் இல்லாததால், அவளை சிகிச்சைக்கு அனுப்புவது குறித்து எனக்குக் கவலையாக இருக்கிறது. ஒருவேளை நான் தேவைக்கு அதிகமாக எதிர்வினை ஆற்றுகிறேனோ?
இவை அனைத்தும் நியாயமான கவலைகளே. முடக்கும் பக்கவாதம், உங்கள் குழந்தையுடன் ஒரு பிணைப்பை ஏற்படுத்திக்கொள்ளும் பொன்னான வாய்ப்பைத் தடுக்கிறது. அவர்கள் நலமாக இருக்கிறார்களா என்று கேட்க. ஆதரவைத் தேடுவதற்கு அவர்களை ஊக்குவிக்க. அவர்கள் மறுத்தாலும் கூட.
குழந்தைகளின் மனநலம் குறித்து ஆசிரியர்களுக்கும் பெற்றோர்களுக்கும் அக்கறை இல்லாதது மையப் பிரச்சினை அல்ல. இதுபோன்ற சூழ்நிலைகளைக் கையாள்வதற்கு இந்தப் பெரியவர்களுக்கு முறையான பயிற்சி இல்லை.
விளையாட்டை மாற்றுதல்
ஆசிரியர்களின் பங்கை நாம் மறுபரிசீலனை செய்தால் எப்படி இருக்கும் என்று கற்பனை செய்து பாருங்கள்.
உங்கள் பள்ளி உண்மையிலேயே அனைவருக்கும் ஆதரவாக இருந்தால் எப்படி இருக்கும்?
இது ஒரு கற்பனாவாதக் கனவு அல்ல. தற்கொலைத் தடுப்பு குறித்த ஆராய்ச்சி பல தசாப்தங்களாக இருந்து வருகிறது. மேலும், தற்கொலையைத் தடுப்பதற்கும் மாணவர்களின் நல்வாழ்வை ஆதரிப்பதற்கும், வாயில்காப்பாளர் பயிற்சி (சாதாரண பெரியவர்களுக்கு அபாயங்களைக் கண்டறியவும், மாணவர்களைப் பரிந்துரைக்கவும், பரிவுடன் பதிலளிக்கவும் பயிற்சி அளிப்பது) மிகவும் பயனுள்ள வழிகளில் ஒன்றாகும் என்று ஆய்வுகள் மீண்டும் மீண்டும் கண்டறிந்துள்ளன.
GTA அடிப்படையிலான தற்கொலை தடுப்புப் பயிற்சிகள் குறித்த மீ-பகுப்பாய்வு, வலுவான விளைவு அளவுகளைக் காட்டியுள்ளது. அதாவது, ஆசிரியர்களும் பெற்றோர்களும் நன்கு அறிந்திருக்கும்போது, அவர்கள் சிறப்பாகச் செயல்படுகிறார்கள்.
இந்த வாதத்தை நாம் அனைவரும் முன்பே கேட்டிருக்கிறோம். அப்படியென்றால், தாமதம் என்ன? சரி, தற்கொலை தடுப்புப் பயிற்சி குறித்த விஷயம் இதுதான்:
அது அமைப்பு ரீதியான பிரச்சினைகளைத் தீர்ப்பதில்லை.
மனநலப் பயிற்சி பெற்றிருந்தும், தனது கவலைகளைப் பகிர்ந்துகொள்ள யாருமில்லாத ஓர் ஆசிரியர் இன்னும் தவிப்பில் இருக்கிறார். உணர்வுசார் நல்வாழ்வுப் பயிலரங்கை நடத்தும் ஒரு பள்ளி, அதை பள்ளிகள் செயல்படுத்துவதற்கான எழுத்துப்பூர்வமான நெறிமுறைகள் எதையும் வழங்காமல், கடமைக்காக மட்டும் செயல்படுகிறது.
நாம் ஆசிரியர்களுக்குப் பயிற்சி மட்டுமே அளித்தாலும், அவர்கள் தங்கள் மாணவர்களை அடுத்து எந்தப் பதவிக்கு அனுப்புவது என்று நாள் முழுவதும் யோசித்துக் கொண்டே இருக்கிறார்கள். அவர்கள் எதையாவது காணும்போது இன்னமும் உதவியற்றவர்களாக உணர்கிறார்கள்.
பள்ளிகள் மனநலத்தைக் கையாளும் விதத்தை முற்றிலுமாக மாற்றுவதற்கு ஒரு முறையான அணுகுமுறை தேவைப்படுகிறது. தயார்நிலையைப் புதுப்பித்துக்கொள்ள காலாண்டுப் பயிற்சிகள். பள்ளிகள் அணுகக்கூடிய, தெளிவாக வரையறுக்கப்பட்ட கொள்கைகள். நெருக்கடியான தருணங்களில் என்ன செய்ய வேண்டும் என்பதை அறிந்த பிரத்யேகக் குழுக்கள். எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, கல்விக்கு அளிக்கும் அதே முக்கியத்துவத்தை மனநலத்திற்கும் அளிக்க வேண்டும் என்பதை இயல்பாக்குதல்.
எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, பள்ளிகள் தயாராக இருப்பதாக உணரும் வரை நாம் தீயணைப்புப் பயிற்சிகளை ஒத்திப்போடுவதில்லை, அல்லவா? நமது பாதுகாப்பு, இதில் சம்பந்தப்பட்ட அனைவரின் கூட்டு முயற்சியைச் சார்ந்துள்ளது.
நாயகர்கள் மட்டுமல்ல
மாணவர்கள் மனநலம் குறித்து அக்கறை கொள்ள வேண்டுமா? இளம் வயதிலேயே அவர்களுக்குக் கற்றுக் கொடுங்கள்.
ஜப்பான் மற்றும் பிரேசில் போன்ற, தற்கொலை தடுப்புப் பாதுகாவலர் பயிற்சிகள் கட்டாயமாக்கப்பட்டுள்ள நாடுகளில், தற்கொலை விகிதங்கள் பெருமளவில் குறைந்துள்ளன. எனவே, மாணவர்கள் மனநலத்தைப் போற்ற வேண்டும் என்று நாம் விரும்பினால், அதற்கான கருவிகளை முதல் நாளிலிருந்தே அவர்களுக்கு வழங்க வேண்டும்.
நம்பிக்கையான பகுதி
பள்ளிகள் தங்கள் தரமதிப்பீடுகளை எவ்வளவு வேண்டுமானாலும் பறைசாற்றிக்கொள்ளலாம், ஆனால் தங்கள் பொறுப்பில் உள்ள குழந்தைகள் மனரீதியாகப் பாதுகாப்பான சூழலில் கற்கவில்லை என்றால், அவர்களால் தங்களின் முழுத் திறனையும் அடைய முடியாது என்ற உண்மையை அவை மெல்ல உணரத் தொடங்கியுள்ளன.
மேலும், பெரியவர்களுக்குப் பயிற்சி அளித்து, முறையான அமைப்புகளை உருவாக்கும்போது, குழந்தைகள் சிறந்து விளங்குகிறார்கள் என்பதைத் தரவுகள் நிரூபிக்கின்றன.
நல்ல செய்தி என்னவென்றால், நாம் புதிதாகத் தொடங்கவில்லை. நாம் அளவற்ற அன்பிலிருந்து தொடங்குகிறோம். உங்கள் குழந்தைகளுக்கு உறங்குவதற்கு முன் கதைகளைக் கற்பிக்கும் அன்பு. உங்கள் மாணவர்களுடன் தாமதமாகத் தங்கும் அன்பு. உங்கள் பிள்ளையைப் பார்க்கும்போதெல்லாம், அவனுக்கு என்ன வலிக்கிறது என்று எண்ணாமல் இருக்க முடியாத அன்பு.
அந்த அன்பு ஏற்கனவே இருக்கிறது. அதைச் செயல்படுத்துவதற்கான சரியான கருவிகளே இல்லாமல் இருந்திருக்கிறது. அவர்களுக்குக் குரல் கொடுக்கும் சக்தி நம்மிடம் உள்ளது. எனவே, அதன்படி செயல்படுவோம்.
கல்விக்கு நாம் அளிக்கும் அதே கண்டிப்பும் தரமும் மாணவர்களின் நல்வாழ்விற்கும் அளிக்கப்பட வேண்டும் என்று நம்பும் கல்வியாளர், பள்ளித் தலைவர் அல்லது பெற்றோராக நீங்கள் இருந்தால், உங்களிடமிருந்து கருத்துக்களைக் கேட்க நாங்கள் விரும்புகிறோம்.
�� swiss@mysafespaces.org | �� mysafespaces.org/swiss
ஆசிரியர்களுக்குப் பயிற்சி அளிக்க உகந்த நேரம் பத்து ஆண்டுகளுக்கு முன்பு. அதற்கு அடுத்த உகந்த நேரம் இன்று.
